Heyt ulan…

Kimse kimsenin aştığı eşikleri hangi bedellerle geçtiğini bilmez.
Bilse bile çoğu zaman umursamaz.
Çünkü insanların ilgisi, yürünen yolun taşlarına değil; yolun sonunda elde ne kaldığına yöneliktir.

Oysa çoğu zaman elde kalan bir şey de yoktur.
Ya da vardır ama kimsenin görmek istediği türden değildir:

Yorgunluk vardır, suskunluk vardır, içe atılmış nice gece vardır.
Uykusuz sabahlar, yutkunarak geçilen günler, kimseye anlatılamamış yenilgiler vardır.

Ben havalı, süslü cümleler kuramam.
Kelimeleri parlatmayı değil, gerçeği olduğu gibi söylemeyi seçerim.
O yüzden lafı dolandırmam.

“Bu ülke yaşanmaz artık” diyenlerin bir kısmı,
Bu ülkenin bizzat içine edenlerdir.
“Bu adam başarısız” diyenler,
O adamın önüne taş koyanlardır.
“Bu kadın yapamadı” diyenler,
Kapıları kapatanlardır.
“Bu genç tutunamadı” diyenler,
Tuzaklara parmak izi bırakanlardır.
Kimse size kurulan oyunu anlatmaz.
Kimse sizi yoran görünmez savaşlardan söz etmez.
Çünkü mağlubiyet hikâyeleri kimsenin vitrinine yakışmaz.
Kimse, geceleri nasıl ayakta kaldığınızı sormaz.

Ama şunu bilin:
Başarı dediğiniz şey çoğu zaman alkışla değil, dirençle ölçülür.
Ve bazı insanlar kazanmaz;
Sadece yenilmemek için ayakta kalır.
E bu da az şey değildir.

O yüzden:
Her söylenene kulak asmayın.
Her yargıyı kader sanmayın.
Sizi düşürenlerin cümleleriyle kendinizi tartmayın.
Çünkü o cümleler adil değildir, temiz değildir, masum değildir.
Sizi “başarısız” ilan edenlerin çoğu,
Sizin başarmanızdan korkanlardır.

Ben çok güzel, çok merhametli, çok adil ve çok yürekli bir ananın evladıyım.
Herkes öyle der, evet, ve haklılar da…
Her anne melek ulan.

Ondan öğrendiğim gibi yaşadım.
Ondan duyduğum gibi konuştum.
Ondan gördüğüm gibi yürüdüm bu hayatı.
Dün böyleydi, bugün de böyle.
Ama biliyorum; yine ben ve içimdeki Samim kazanırken,
Yine kimilerine göre kaybetmiş sayılacağım.
Ardımdan konuşulacak,
Yüzüme homurdanılacak,
İsmim taşlanacak, vs. vs…
Olsun yahu.
Tek alışkanlığım bu olsa da alıştım ulan.

Hayatımın bu anına kadar çok hatam oldu.
Hatalıyım.
“Hatalısın” deyin, “beceriksizsin” deyin…
Ama “hayasız” asla! Dedirtmem ulan.

Çünkü son zamanlarda artık iyiden iyiye güçsüz hissediyorum kendimi.
Vücudumun benimle konuşmaya başladığını görmezden gelmemin,
İnkâr etme çabamın bir yere kadar olduğunu biliyorum.
Bu böyle gitmez, farkındayım.
Ama şunu da saklamayacağım:
İçim, içim huzur yumağı…
Huzurluyum ulan.

Hani şöyle kaldırıp boynuma ilmeği geçirseler, gık etmem.
Göğsüme de fermanımı assalar,
Yazılacak olan da, okunacak olan da:
“Biraz borcu vardı.”
Hepsi bu.
Bu, ulan.

Ama ne göğsümde ne alnımda;
Kansız, soysuz, kahpe, hırsız, arsız, namussuz, sinsi, hain
İbareleri olmadı, olmaz, olmayacak ulan.
Kavgaların içinden,
Kaygıların içinden,
Sancıların içinden hep anacığımın duasıyla geçtim.
O dualarla ayakta kaldım.
Örselersiniz, örselenebilirim;
İrdelersiniz, irdelenebilirim;
Ötelersiniz ki çok yaptınız
Elinize, yüreğinize, emeklerinize diyecek sözüm yok. Emek var ortada neticede.
Yani yine ötelersiniz, ötelebilirim ama
Canımı siz vermediniz, öldüremezsiniz. Zaten ölmem de işinize gelmez, değil mi ulan?

Neyse, ne diyordum…
Ana duası, evet.
Heh işte, bugün aynı duaları;
Evvela evlatlarıma,
Sonra tüm evlatlarımıza
Adım kadar samimi ederek yaşamaya devam ediyorum.
Size de emretmek isterim de,
Beceremem bilirsiniz.
O yüzden tavsiye ederim ulan.

Hani bir ifade var ya, modern ifadeyle derler:
“Mentâl olarak iyi değilim.”
Heh, işte öyleyim.
Hâlâ iyi bir insanım,
Ama artık iyi değilim.
Yok yahu, sizin gibi değil…
Bildiğiniz iyi değilim ulan.

Neyse ya…
Başlarken söylediklerime dönerek bitireyim:
Yemin ederim ki öleceğiz ulan.
Kaçarı yok bunun.

O yüzden abartacaksanız;
Sadece sevginizi abartın,
Saygınızı abartın,
İnsanlığınızı abartın.
Çünkü kimse kimsenin aştığı eşikleri hangi bedellerle geçtiğini bilmez.
Bilse de emin olun, tünelde sesiniz duyulmaz.

“Tünele mi girdin, sesin gelmiyor Samim” hikâyesini daha sonra yazarım. Söz.

İnsan, kendi vicdanına hesap verecek kadar ayakta kalabilirse,
İşte o zaman gerçekten yenilmemiş olur.

Tamam, acıdı.
Çok acıdı.
Ama vallahi kazandım, yenilmedim.

Heyt ulan, var mı bana diyecek sözü olan?

𝓡𝓪𝓶𝓪𝓴 𝓚𝓪𝓵𝓭𝓲