Bayram,dışarıda kurulan sofralardan önce insanın kendi içinde kurduğu bir yüzleşmedir.Çünkü insan kendine yabancıysa,en kalabalık bayram masasında bile eksik hisseder.Kendi kalbine dönmeyen biri,içinde hâlâ konuşulmamış kırgınlıklar taşıyan biri için bayram sadece takvimde bir işarettir.Oysa bayram,zamanın değil hâlin değiştiği yerdir.İnsan o hâle ulaşamadığında,en güzel kıyafetler,en şık sofralar,en kalabalık ziyaretler bile bir boşluğu örtemez.Çünkü bayramın özü süslenmek değil,sadeleşmektir.
İnsan en çok affedemediği yerde yorulur.Kırgınlık dediğimiz şey,karşı tarafa tutulan bir kayıt değil,kendi ruhuna yazılmış bir ağırlıktır.Ve çoğu insan bunu fark etmeden yıllarca taşır.Bayram işte tam burada başlar;insanın içindeki düğümü çözmeye niyet ettiği anda.Birini affetmek,onun haklı olduğu anlamına gelmez.Kendi içindeki yükü bırakmayı seçmektir.Çünkü insan taşıdığı kadar ağırdır,bıraktığı kadar hafif.
Bugün insanlar bayramı hatırlamak yerine yerine getirmeye çalışıyor.Ziyaretler yapılır,görevler tamamlanır,gülüşler dağıtılır ama kalpler çoğu zaman kapalı kalır.Oysa bayram,bir hatırlayıştır.Kendini hatırlamak,nereden geldiğini hatırlamak,kalbinin neye gerçekten ihtiyaç duyduğunu hatırlamak…Ve belki de en çok,neye artık ihtiyacın kalmadığını fark etmektir.Çünkü insan bazen tutunarak değil,bırakarak büyür.
Bayram,bir eşiği geçmektir.İnsan önce davranışlarını düzeltir,sonra niyetini arındırır,sonra kendine dair kurduğu o katı hikâyeyi çözmeye başlar.En sonunda ise fark eder ki kırıldığı şeyler,kıran insanlar ve hatta o kırılan “ben” dediği şey bile bir yanılsamadır.İşte o noktada bayram olur.Çünkü artık içeride savaş yoktur.Savaş bitmeden bayram gelmez.
Bugün kendine şu soruyu sorabilir insan:Gerçekten hafif miyim?Yoksa sadece meşgul müyüm?Çünkü çoğu insan huzurlu değildir,sadece dikkatini dağıtmayı iyi öğrenmiştir.Bayram ise dağılan dikkati yeniden merkeze çağırır.Kalbinin tam ortasına…Orada ne varsa,onunla yüzleşmeye.
Eğer bugün birine gerçekten içten bakabildiysen,eğer bir kırgınlığı sessizce bırakabildiysen,eğer kendi içindeki sert sesi biraz olsun yumuşatabildiysen…işte o an bayramdır.Geri kalan her şey sadece dekor.Çünkü bayram,insanın kendine yaklaştığı mesafede başlar ve o mesafe kapandığında,takvime ihtiyaç kalmaz.
Asiye Zeynep güleç
Yorumlar
Kalan Karakter: