Görmezden Gelmenin Bedeli

Görmezden Gelmenin Bedeli
Bir çocuğun karakteri sessiz anlarda şekillenir; en çok da kimsenin bakmadığını sandığı yerde. O anlarda ebeveynin tavrı görünmez bir mürekkep gibi zihne işler. Çünkü çocuk yalnızca söyleneni değil, görmezden gelineni de öğrenir. Bugün toplumda artan şiddetin köklerine indiğimizde karşımıza çoğu zaman tek bir ortak zemin çıkar: erken dönemde ciddiye alınmayan davranışlar, hafife alınan sinyaller ve “geçer” denilerek ertelenen sorumluluklar. Oysa hiçbir davranış boşlukta doğmaz; her hareket, bir önceki ihmaller zincirinin devamıdır. Ebeveyn olmak yalnızca korumak değil, yön vermektir; yalnızca sevmek değil, sınır koymaktır. Fakat modern dünyanın konforlu inkârı ailelerin en büyük tuzağı haline gelmiştir. “Benim çocuğum yapmaz” cümlesi, çoğu zaman bir savunma değil, gerçeğin üzerini örten ince bir perdedir. Çocuk, yaptığı her davranışın karşılıksız kaldığını gördüğünde, sınırın nerede olduğunu öğrenemez; sınırın olmadığı yerde kontrol değil, taşma başlar. Küçük bir saygısızlık görmezden gelinir, küçük bir öfke patlaması normalleştirilir, küçük bir yalan önemsiz sayılır; fakat bu “küçükler” zamanla büyür, şekil değiştirir ve bir gün geri dönülmez sonuçlara dönüşür. Okullarda yaşanan trajediler bir anda ortaya çıkmaz; onlar, yıllarca fark edilmeyen işaretlerin birikmiş halidir. Bir çocuğun içinde büyüyen karanlık, çoğu zaman dış dünyanın değil, en yakın çevrenin ihmaliyle beslenir. Sevgi, her şeyi kabul etmek değildir; sevgi, gerektiğinde dur demektir. Gerçek sevgi, çocuğu hayata hazırlayan bir disiplinle birlikte var olur. Çünkü sınırsız bırakılan bir zihin özgür değil, yönsüzdür; yönsüzlük ise en tehlikeli boşluktur. Bugün görmezden gelinen her yanlış, yarının daha büyük bir sorununa dönüşme potansiyeli taşır. Bu yüzden mesele yalnızca bir çocuğun hatası değil, o hataya zamanında dokunmayan yetişkinlerin sorumluluğudur. Toplum dediğimiz yapı, evlerin içinde kurulur; evlerde ihmal edilen her değer, dış dünyada daha sert bir şekilde karşımıza çıkar. Görmezden gelmek, bir tercih gibi görünür; oysa çoğu zaman ağır sonuçların sessiz başlangıcıdır.