Koç Olarak Yaşadın, Sırtlan Olarak Anılma!

İnsan bazen bir ömür boyunca biriktirdiği itibarı, birkaç dakikalık bir konuşmanın gölgesine sığdırır.
Söz, sahibinin aynasıdır. Kalpte ne varsa dile o dökülür. 

Kimi konuştuğunda insanları birleştirir, kimi konuştuğunda yaraları derinleştirir. Kimi gönüller yapar, kimi gönüller yıkar.

Toplumun önünde bulunan insanların kullandıkları her kelime, sıradan bir vatandaşın kullandığı kelimelerden daha ağırdır. Çünkü onların sözü sadece kulaklara değil, hafızalara da düşer.

Bir halkın kadınlarını, annelerini veya herhangi bir toplumsal kesimi küçümseyen, onları alay konusu hâline getiren ifadeler; ne mizahın arkasına saklanabilir ne de "şakaydı" perdesiyle örtülebilir. Çünkü şakanın da bir ahlakı vardır. İnsan onurunu inciten şey, mizah değil; kibirdir.
Analar üzerinden yapılan her küçümseme, aslında insanlığın ortak vicdanına yönelmiş bir saygısızlıktır.

Çünkü anne; dilinden, renginden, memleketinden önce annedir.

Evladını beklerken döktüğü gözyaşı Türkçe de olsa aynıdır, Kürtçe de olsa aynıdır. Bir mezar taşının başında edilen dua, hangi lehçeyle yapılırsa yapılsın göğe aynı hüzünle yükselir.

Bu toprakların en büyük zenginliği fabrikalar, holdingler, bankalar veya servetler değildir. Bu milletin asıl zenginliği, farklılıklarıyla bir arada yaşayabilme iradesidir. Bu iradeyi zedeleyen her söz, sahibinin makamından bağımsız olarak eleştirilmeyi hak eder.

Servet büyüdükçe insanın tevazusu da büyümelidir. Makam yükseldikçe kelimelerin sorumluluğu da artmalıdır. Aksi hâlde insan, sahip olduklarıyla değil; ağzından çıkanlarla hatırlanır.

Tarih bize göstermiştir ki; milletler servet sahiplerini değil, gönül sahiplerini bağrına basar. Çünkü para kasalarda birikir, fakat saygı insanın dilinde ve davranışlarında yaşar.

Bugün ihtiyaç duyduğumuz şey, birbirimizi etiketleyen değil; birbirimizi anlayan bir dildir. İnsanları kökenleri üzerinden küçülten değil, insan olmaları sebebiyle yücelten bir bakıştır.

Zira bir toplumun büyüklüğü, zenginlerinin servetiyle değil; insanına gösterdiği hürmetle ölçülür.

Ve bazen bir cümle, sahibinin banka hesaplarından daha fazla şey anlatır.

Koç olarak yaşadın, Sırtlan olarak anılma!

Ramak Kaldı / Samim İğde