Hissedersen Hissettirebilirsin!

İnsan ilişkilerinin görünmez, sessiz ama son derece güçlü bir yasası vardır: İçeride ne varsa, dışarıya o sızar.
Bugünlerde hepimiz bir vitrin oluşturma telaşındayız. Kelimelerimizi özenle seçiyor, jestlerimizi cilalıyor, sosyal medyada ya da günlük hayatta "en iyi versiyonumuzla" sahnede kalmaya çalışıyoruz. Birine değer verdiğimizi kanıtlamak için büyük cümleler kuruyor, üzgün olduğumuzu anlatmak için paragraflar dolusu dert yanıyoruz. Ama günün sonunda derin bir yalnızlık hissi baki kalıyor. 
Neden mi? 
Çünkü anlatıyoruz ama hissettiremiyoruz.
Psikolojide "duygusal bulaşma" denilen harika bir kavram var. İnsan beyni, karşısındaki insanın sadece kelimelerini değil; mikro mimiklerini, ses tonundaki titremeyi, gözlerindeki o anlık ışıltıyı veya sönüşü yakalayacak şekilde programlanmıştır. Yani siz birine "Seni anlıyorum" dediğinizde, eğer içinizde o şefkati gerçekten büyütmediyseniz, karşı tarafa ulaşan tek şey soğuk bir sözcük öbeği olur.
Bir kalbe dokunmanın ilk şartı, önce kendi kalbine dokunabilmektir.
Empati, teknik bir beceri ya da öğrenilebilir bir diyalog stratejisi değildir. Empati, kendi içinizdeki bir yarayı hatırlayıp, karşınızdakinin kanayan yarasına o hafızayla bakabilmektir.
Öfkeliyken sakinmiş gibi yapmak:, sadece bastırılmış bir gerginlik yayar.
Sevmiyorken seviyormuş gibi davranmak, karşı tarafta nedeni belirsiz bir güvensizlik hissi doğurur.
İnanmıyorken ikna etmeye çalışmak, kelimelerin altını boşaltır.
İnsan ruhu sahteliği hemen sezer. İstediğiniz kadar profesyonel bir oyuncu olun; hissetmediğiniz bir duyguyu satamazsınız. Tam aksine, içinizde samimi bir neşe, gerçek bir yas ya da derin bir sevgi varsa, tek bir kelime etmeseniz bile o duygu odadaki havayı değiştirir. Göz göze geldiğiniz o tek saniye, sayfalarca yazıdan daha çok şey anlatır.
Eğer etrafınızdaki insanların sizi anlamadığından, sevgilerini hissettiremediğinden ya da aranızdaki bağların koptuğundan şikayetçiyseniz, sormanız gereken ilk soru şudur: "Ben şu an ne hissediyorum?"
Kendine yabancılaşan, kendi acısını reddeden, kendi neşesini küçümseyen bir insan, başkasına hangi duyguyu köprüleyebilir ki?
Dünyaya bir şeyler hissettirmek, önce kendi içinizdeki buzları eritmekle başlar. Kendinize karşı dürüst olduğunuzda, hisleriniz de berraklaşır. Ve o berraklık, bir başkasının ruhuna çarptığında dalga dalga yayılır.
Günün sonunda, kelimeler sadece birer elçidir. Esas büyü, o elçinin arkasındaki samimiyettedir. Siz gerçekten hissederseniz, dünya da sizinle birlikte hissedecektir.