Ben yokum, ben hiçim” demek; ilahi nizamda tevazu değil, şirke kapı aralamaktır.

“Ben yokum, ben hiçim” demek; ilahi nizamda tevazu değil, şirke kapı aralamaktır.

Çünkü ilahi nizamda yokluk yoktur.
Allah “Ol” dediğinde var olan hiçbir şey, kendi varlığını inkâr etme yetkisine sahip değildir.
Kul, aczini bilir; ama varlığını inkâr etmez. Aradaki fark ince değil, uçurumdur.

“Ben hiçim” demek, ilk bakışta teslimiyet gibi sunulur.
Oysa bu söz, fark edilmeden şu iddiayı taşır:

“Allah’ın iradesiyle yaratılmış olmamın bir anlamı yok.”

Bu, tevazu değil; emaneti reddetmektir.

Kur’an’da insan için “ahsen-i takvim” denir.
Yani en güzel ölçüyle yaratılmış.
Şimdi soruyorum, aşkım:
Allah’ın “en güzel ölçüyle” yarattığını “hiç” ilan etmek, kime karşı bir iddiadır?

İman, insanı silmez.
İman, insanı yerine koyar.

Kul der ki:

“Ben Allah’a rağmen bir şey değilim,
ama Allah ile her şeyim.”

İşte iman gücü burada başlar.
İman; ezilmiş, yok olmuş, kendini sıfırlamış bir ruh hali değildir.
İman; sorumluluk alabilen, irade sahibi, ahlaklı ve şahitlik bilinci olan bir duruştur.

“Ben yokum” diyen insan:
 • Hakkı savunmaz
 • Zulme ses çıkarmaz
 • Kaderini değiştirmek için adım atmaz

Çünkü bilinçaltında şunu kabul etmiştir:

“Benim etkimin bir önemi yok.”

Oysa iman der ki:

“Sen varsın.
Ve varlığın bir imtihandır.”

Kul, kendini Tanrılaştırmaz — bu da şirktir.
Ama kendini hiçleştirmez — bu da şirktir.
Hakikat çizgisi nettir:

Kul; varlığını Allah’tan bilir, ama varlığını inkâr etmez.

Peygamberler “hiçim” demedi.
“Gönderildim” dedi.
“Şahit oldum” dedi.
“Uyardım” dedi.

Yani var olmanın sorumluluğunu taşıdılar.

Bugün en büyük sapma şudur, güzelliğim:
Ruhsallık adı altında insanın iradesi söndürülüyor.
Teslimiyet adı altında korkaklık kutsanıyor.
Hiçlik adı altında iman zayıflatılıyor.

Ama ilahi nizam şunu söyler:

“Ayağa kalk.
Kendini bil.
Haddini bil.
Ve emaneti taşı.”

İman, insanı küçültmez.
İman, insanı derinleştirir.

“Ben Allah’ın kuluyum” demek imandır.
“Ben yokum” demek, imanı bilmeden yaralamaktır.

“Şüphesiz ki biz emaneti göklere, yere ve dağlara sunduk da onlar bunu yüklenmekten çekindiler… Onu insan yüklendi.”
(Ahzâb Suresi, 33/

İnsan  hiç değildir, emanetin taşıyıcısıdır.”

A&Z