Yetersizlik Nerede Başlar?

Yetersizlik Nerede Başlar?

İnsan bazen bir duyguyu yaşar: kıskanır, üzülür, kırılır, daralır.

Ve hemen ardından kendini yargılar.

“Yine kıskandım.”

“Demek ki yetersizim.”

“Bak, yine düştüm.”

Asıl mesele burada başlar.

Çünkü insan, hissettiği duygudan değil; o duyguyu kendine delil yapmasından yaralanır.

Üzüldüm diye yetersiz, kıskandım diye eksik, kırıldım diye kusurlu ilan eder kendini.

Bu, farkında olmadan yapılan bir negatif pekiştirme sürecidir.

Ve bu süreç, insanın doğal yeterliliğini perdeleyen en sinsi mekanizmadır.

Oysa soru başka bir yerde durur:

Gerçekten kendini adil bir yerden mi ölçüyorsun?

Başkalarının sözlerini, bakışlarını, ölçülerini alıp kendi kalbine cetvel yapan insan;

kendi hakikatini değil, başkasının kusurlu aynasını referans alır.

Ve sonra gözleri değişir.

Artık göz, yeterliliği değil; yetersizliği arar.

Bir çocuk gibi…

Elindeki oyuncağı bırakıp dikkatini dağıtan şeye kilitlenen bir çocuk gibi.

İnsan fıtratı gereği bazı alanlarda doğuştan yeterlidir.

Bazı alanlarda ise sınırlıdır.

Bu bir kusur değil; bu bir yaratılış düzenidir.

Marifet, her şeyi olmak değildir.

Marifet, olduğu haliyle kendini görmek ve kabul edebilmektir.

Hakikat burada sorar:

“Kendine sahip çıkacak mısın?”

“Kendini adil bir yerden değerlendirecek misin?”

“Doğal yeterliliklerini inkâr etmeden, doğal sınırlılıklarını suçlamadan kabul edebilecek misin?”

Çünkü akıl, kalp ile birleşmediğinde zalimleşir.

Kalp, akıl ile birleşmediğinde savrulur.

İnsandan istenen şey;

aklını sevgiden, kalbini adaletten ayırmadan bakabilmesidir.

Yetersizlik duygusu çoğu zaman bir arıza değil, bir sinyaldir.

Ve her sinyal gibi bir çağrısı vardır.

“Buraya bak.”

“Burada kendine haksızlık yapıyorsun.”

“Burada başkasının sesiyle kendini ölçüyorsun.”

Hayat, bu sinyalleri durduk yere göndermez.

Bazen bir insanla, bazen bir cümleyle, bazen de bir aynayla…

O aynada gördüğün şey seni rahatsız ediyorsa, mesele görüntü değil;

bakış açısıdır.

Hakikate sahip çıkmak, kusursuz olmak değildir.

Hakikate sahip çıkmak, olduğu haliyle kendini inkâr etmemektir.

Ve insan, ancak buradan güçlenir.

Asiye Zeynep güleç